Ervaringen van cliënten in coronatijd - hoe gaat het met... Nick?

Iedereen merkt de gevolgen van de coronacrisis. Maar iedereen ervaart het anders. Omdat we in deze tijd van afstand juist graag betrokken blijven, houden we contact met cliënten om te weten hoe het met ze gaat. In deze blogreeks vertellen zij over hun persoonlijke ervaringen in coronatijd. We spraken onder andere met Nick. Hij woont zelfstandig met begeleiding in Dordrecht.

Wat is voor jou het grootste verschil tussen vóór en tijdens corona?

“Voor corona gaf ik mijn leven een 7, nu een 3. Het gaat dus niet zo goed. Ik zie nu niemand en heb bijvoorbeeld geen begeleiding over de vloer. Alleen via een telefoongesprek heb ik dagelijks contact met mijn begeleider. Nou ja, áls dat doorgaat, want op veel dagen is er geen contact. Er is weinig risico dat ik anderen zou besmetten en toch val ik onder hele strenge regels. Ik voel me als een gevangene, mijn zelfstandigheid wordt afgenomen. Voor noodzakelijke dingen mag je naar buiten, bijvoorbeeld voor boodschappen en de apotheek. Maar de supermarkt geeft mij teveel prikkels dus daar ben ik al heel lang niet meer geweest en de apotheek bezorgt thuis. Een luchtje scheppen mag, maar je kan niet altijd 1,5 meter hanteren. Qua beweging is het ook anders dan voor corona. Normaal gesproken ging ik één keer per dag een rondje met mijn rolstoel rijden om mijn conditie op pijl te houden, dat kan nu niet. Doordat ik minder beweeg krijg ik een buikje, dat is niet fijn.”

En mentaal?

“Mentaal heb ik veel meer stress. Ik heb PTSS met dissociatieve kenmerken (een toestand van verlaagd bewustzijn). Door alles wat er nu speelt word ik constant getriggerd. Ik heb angst voor de coronaregels en ben bang dat de begeleiding boos op mij wordt, omdat ik ze per ongeluk overtreed. Maar ik zie helemaal niemand, dus ik kan niemand besmetten. Als de begeleiding zou zeggen dat de regels bij mij niet zo streng worden nageleefd, dan is het probleem voor mij weg. Beeldbellen tijdens corona met m’n traumatherapeut was geen succes. Mijn therapeut kon niet duidelijk zien of ik aan het dissociëren was via het beeld, waardoor het heel lastig was om op bepaalde heftige dingen in te gaan. Want als ik te diep aan het dissociëren ben, dan kom ik daar niet meer uit. En dan maak ik geen contact meer, word ik een soort robotje.”

Hoe slaap je nu?

“Ik slaap veel slechter en ben heel erg bang. Vooral ’s nachts. Aan het begin van de coronaperiode heeft de begeleiding gezegd dat als ik klachten zou krijgen, ik m’n huis uit zou moeten. Dus als ik de begeleider hoor lopen ben ik bang dat ze me mijn huis uitslepen. Dan raak ik in paniek en durf ik niet meer te slapen.”

Hoe vul je nu je dagen?

“Voor corona was ik veel bezig met politieke participatie. Ik was adviseur van de jongerenraad en de WMO-raad. Ik was echt een bezig bijtje, maar dat ligt nu bijna allemaal stil. Eens per maand neem ik nu deel aan de WMO-raad via beeldbellen. Verder vul ik mijn tijd nu met moderator zijn op een service voor mensen met psychische problemen. Deze service is opgericht tijdens de coronacrisis. Gelukkig is er een vast rooster zodat ik op vaste dagen en tijden aanwezig moet zijn. Dat geeft structuur.”

We moeten nu 1,5 meter afstand houden met mensen waar we niet mee samenwonen in een huishouden. Wat betekent dit voor jou?

Ik mag één bezoeker per dag op visite, gedurende één uur. Dan moet ik 1,5 meter afstand houden. Dit lukt als ik het wil wel, maar ik wil het niet altijd. Als mijn moeder bijvoorbeeld komt, wil ik haar een knuffel geven. Eén keer per week kom ik buiten en kan ik met moeite 1,5 meter afstand houden. Bijvoorbeeld op het fietspad, als iemand voorbijkomt is het lastig om die afstand te houden. Hierdoor krijg ik weer stress. Ik kan dus eigenlijk ook niet alleen naar buiten, want dan gaat mijn hoofd gelijk uit en denk ik ‘Stel je voor dat de begeleiding het ziet. Ik moet 1,5 meter afstand houden en dat was dit niet. Help!’ Voor het virus ben ik niet bang, maar met die strenge regels is het echt een ramp.”

En wat mis je in coronatijd vooral?

“Vrijheid! Het mogen doen wat ik wil. Als ik naar buiten ga en ik rij naar het huis van een vriendin, mag ik niet naar binnen. Als ik wel bij haar naar binnen ga, kan ik van mijn zorginstelling een officiële waarschuwing krijgen. Ik zou het liefst willen dat de begeleiding tegen mij zegt: ‘Voor jou is het anders, jij hebt niet zoveel zorg nodig en zit niet samen met andere bewoners. We worden niet boos op je als je iemand bezoekt.’ Ik heb in ieder geval één duidelijke richtlijn van de begeleiding nodig. De één zegt dat hij boos wordt of dat de politie kan komen en de ander zegt dat het zo’n vaart niet zal lopen. Mijn hoofd snapt al die verschillende reacties niet.”

Welke apps gebruik je nu?

“Normaal gebruikte ik apps om mijn hartslag en bloeddruk te meten, maar dat doe ik nu niet meer. Mijn hartslag en bloeddruk zijn op dit moment continu zo hoog, dat ik daar alleen maar meer stress van krijg. Ik gebruik alle social media apps veel meer om ervoor te zorgen dat ik niet eenzaam word. Denk aan Facebook, Twitter en Instagram. En ik gebruik de zogeheten Woebot Chatbot Therapist app om een praatje maken. Gelukkig kan ik goed Engels. Dat is heel fijn om te gebruiken ter vervanging van ‘gewoon’ een gesprek voeren. En ik gebruik de app van Discord. Dat is toch ook wel een vervanger van psychische hulp als ik heel eerlijk ben, want hier zitten ook psychische hulpverleners op en daar chat ik redelijk vaak mee. Er is helaas nog geen app die mijn huis kan schoonmaken.”